تیم‌ها اغلب ساختن را با جدی بودن یکی می‌گیرند. هر چه سند بلندتر باشد، خیال‌شان راحت‌تر است. محصول اما وقتی جدی می‌شود که یک نفر، غیر از خود تیم، بتواند با آن کاری را تمام کند.
اعتبارسنجی یعنی برش
اعتبارسنجی (Validation) یک فاز تزئینی قبل از «کار اصلی» نیست. خودِ کار است: انتخاب کوچک‌ترین نسخه‌ای که اگر شکست بخورد، زود و ارزان شکست بخورد.
سه پرسش کافی است. چه کسی این را امروز جور دیگری حل می‌کند؟ اگر این نسخه نباشد، کدام کارش می‌لنگد؟ چه نشانه‌ای، غیر از تعریف خودمان، می‌گوید مسیر درست است؟
اگر پاسخ‌ها به جلسه گره خورده باشد، هنوز مسئله‌ای برای ساختن نداریم. یک ارائه داریم.
چه چیزی را نمی‌سازیم
نسخه اول لازم نیست زشت باشد. لازم است کم باشد. مسیر اصلی باید درست کار کند: ورود، کار اصلی، خروجِ قابل فهم. گزارش‌های مدیریتی، حالت‌های نادر و شخصی‌سازی انبوه برای وقتی است که مسیر اصلی استفاده شده باشد.
این برش با عجله فرق دارد. عجله همه‌چیز را نیمه‌کاره می‌سازد. برش یک چیز را تمام می‌کند.
نقش مشتری
صاحب مسئله باید در همین مرحله در دسترس باشد. نه برای تأیید پیکسل، برای خط زدن قابلیت. تیمی که ونچر خودش را می‌سازد همین کار را با ایده خودش می‌کند: اول حق حیات مسئله، بعد حجم ساخت.
اگر این گفت‌وگو سخت است، ساختنِ زودتر سخت‌ترش می‌کند. کد، محدوده را سنگین می‌کند و حذف کردن گران می‌شود.
خروجی این مرحله
یک صورت‌مسئله کوتاه، محدوده نسخه اول، و فهرستی از چیزهایی که عمداً نمی‌سازیم. همین سه برگ، جلوی ماه‌ها کار اشتباه را می‌گیرد. بقیه در اسپرینت ساخته می‌شود، نه در حدس.