زیبا بودن یک صفحه سخت نیست. سخت این است که صفحه دهم هنوز از همان خانواده باشد، بدون اینکه هر بار از نو سلیقه خرج شود.
صفحه، واحد اشتباه است
کاربر محصول را صفحه به صفحه نمی‌فهمد. یک کار را شروع می‌کند و باید تمامش کند. طراحی خوب، آن کار را به گام‌های روشن تقسیم می‌کند: چه چیزی را می‌بیند، چه چیزی را وارد می‌کند، اگر خطا شد چه می‌شود، اگر داده‌ای نبود چه می‌ماند.
صفحه‌ای که فقط حالت پر و موفق دارد، طراحی نشده. نصف عمر محصول در حالت خالی، انتظار و خطاست.
سیستم، کتاب قطور نیست
سیستم طراحی برای تیم کوچک یک کتابخانه موزه‌ای نیست. چند قاعده فاصله، یک مقیاس حروف، چند جزء تکراری، و رفتاری واحد برای حرکت. اگر فردا یک فرم تازه لازم شد، تیم نباید از صفر تصمیم بگیرد دکمه کجا بنشیند.
ما همین زبان را برای خود نوژا هم استفاده می‌کنیم: ماژول، شبکه، اتصال. حرکت باید جمع شدنِ ساختار را نشان دهد، نه تزئین خالی.
فارسی، قاعده جدا می‌خواهد
راست‌به‌چپ بودن یک گزینه در انتهای کار نیست. جهت، فاصله منطقی، آینه شدن فلش و شکسته نشدن کلمه فارسی از اول داخل قاعده‌اند. اگر سیستم روی انگلیسی طراحی شود و بعد «فارسی شود»، فاصله‌ها و دکمه‌ها دروغ می‌گویند.
تحویل قابل ساخت
طرحی که تیم مهندسی نتواند بدون حدس پیاده کند، هنوز طرح است نه تحویل. حالت‌ها، نام اجزا و نمونه‌ای از صفحه واقعی باید کنار هم باشند. زیبایی بدون این‌ها در جلسه می‌ماند و در محصول نه.